KOKOFY 2017 – 4. Folk Film Festiwal
Kuba Czekaj – polski reżyser i scenarzysta filmowy. W 2015 roku jego debiutancki film fabularny Baby Bump miał premierę na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Jego drugi film fabularny, Królewicz Olch (2016), był wyświetlany na Berlinale w 2017 roku. W 2017 roku został nagrodzony nagrodą Baumi Script Development Award za projekt Sorry, Polsko, który zdobył także nagrodę Krzysztofa Kieślowskiego ScripTeast dla najlepszego scenariusza z Europy Środkowo-Wschodniej na Festiwalu Filmowym w Cannes w 2017 roku. W 2021 roku wyreżyserował odcinek serialu Planeta singli. Osiem historii dla Canal+ Polska i trzy odcinki serialu Netflix Infamia, a rok później – film fabularny Lipstick on the Glass.
Każdy z nas w pewnym sensie jest jurorem, gdy idzie do kina. Filmy oceniam, jako widz. Chcę, by ich twórcy mnie zaskakiwali, pokazywali mi swój świat. Chcę śmiać się, wzruszać. Chcę, żeby coś po tych filmach we mnie zostało, niezależnie, czy trwają minutę, czy sto.
Kuba Czekaj
KOKOFY 2018 – 5. Folk Film Festiwal
Marcin Bortkiewicz – polski reżyser, scenarzysta, dramaturg i aktor. Jest absolwentem Uniwersytetu Gdańskiego i Szkoły Wajdy. Debiutował krótkometrażowym dokumentem „Nauczanie początkowe”, wyróżnionym przez Jury na Krakowski Festiwal Filmowy oraz fabułą „Noc Walpurgi”, wyróżnioną wieloma nagrodami na krajowych festiwalach, w tym Nagrodą Złotego Klakiera dla najdłużej oklaskiwanego filmu na Festiwalu Filmowym w Gdyni. „Portret z pamięci” (Drawn From Memory) był zakwalifikowany do konkursu Director’s Fortnight na Festiwalu w Cannes w 2012 roku. Od 1991 jest związany jako aktor, scenarzysta i reżyser teatralny z Ośrodkiem Teatralnym Rondo w Słupsku.
Folk Film Festiwal to... jednej z najbardziej fantastycznych festiwali, na jakich byłem. Na atmosferę imprezy składa się wiele drobiazgów: przyjęcie, gesty, obecność opiekuna, dbałość o zagospodarowanie czasu. Wszystko to w Sianowie było bez zarzutu.
Marcin Bortkiewicz
KOKOFY 2019 – 6. Folk Film Festiwal
Kinga Dębka – polska reżyserka i scenarzystka filmowa. Laureatka wielu nagród festiwalowych, m.in. za filmy Hel (2010), Aktorka (2015), Józek i jego dzieci (2007). Jak dotychczas największy sukces – zarówno artystyczny, jak i komercyjny – przyniósł jej film Moje córki krowy (2015). Tytuł wyróżniono między innymi dwoma Orłami. Moje córki krowy zostały ponadto dostrzeżone i docenione w Chicago (Festiwal Filmu Polskiego w Ameryce, nagroda „Złote Zęby”, 2015), Moskwie (Nagroda Główna FFP „Wisła”, 2016) oraz na China Golden Rooster & Hundred Flowers Film Festival (Nagroda Publiczności, 2017).
Zdobywczyni III Nagrody PISF (wspólnie z Miką Dunin) za scenariusz Zabawa, zabawa w konkursie „Script Pro” (2017). Jej film dokumentalny Tu się żyje o pierwszym i jedynym hospicjum na Litwie, w Wilnie, prowadzonym przez siostrę Michaelę Rak, uzyskał wyróżnienie w 2018 na Festiwalu Filmów Dokumentalnych „Kino z duszą” w Warszawie.
Dla mnie reżyseria to stwarzanie iluzji prawdy. Budowanie z elementów fikcyjnych historii prawdziwych. Trochę przypomina to powstawanie Feniksa z popiołów. Jednym z budulców są kreacje aktorskie, innym scenariusz.
Kinga Dębska
KOKOFY 2020 – 7. Folk Film Festiwal
Katarzyna Klimkiewicz – polska reżyserka i scenarzystka. Laureatka Europejskiej Nagrody Filmowej w kategorii najlepszy film krótkometrażowy. Absolwentka Wydziału Reżyserii Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi (2001). Członkini Stowarzyszenia Filmowców Polskich i Europejskiej Akademii Filmowej. Twórczyni takich filmów jak „Bo we mnie jest seks”, „Flying Bird” oraz seriali „Brzydula 2” i „Pierwszy miłość”. Pierwszy filmy nakręciła w wieku 16 lat i wtedy uzmysłowiła sobie, czym chce się w życiu zajmować.
Folk Film Festiwal w Sianowie to... intymność. Przyjazd do Sianowa był dla mnie niezwykłą odmianą. Jakbym zaciągnęła się innym powietrzem, dosłownie i w przenośni. Poczułam, że są ludzie, którzy na co dzień zajmują się czymś zupełnie innym, a spotykają się przy organizacji festiwalu. Poczułam, że dla takich ludzi chcę być, bo to tutaj jest wspólnota.
Katarzyna Klimkiewicz
KOKOFY 2021 – 8. Folk Film Festiwal
Sławomir Fabicki – polski reżyser, scenarzysta i członek Europejskiej Akademii Filmowej. W 1995 roku ukończył Studium Scenariuszowe PWSFTviT w Łodzi, a w 2002 roku Wydział Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. Nominowany do studenckiego Oscara za film „Męska sprawa” w kategorii film zagraniczny w 2001 roku. Wyreżyserował takie produkcje jak: „Z odzysku”, „Komisarz Alex”, „Zbrodnia”, „Ultraviolet”.
Dla mnie reżyseria to walka z materią. Dzisiaj łatwiej być reżyserem. Teraz jest większy dostęp do techniki i technologii, co ułatwia realizację filmów. To, czego uczyłem się w tym zakresie, tak naprawdę w zawodzie reżysera nie jest już potrzebne.
Sławomir Fabicki
KOKOFY 2022 – 9. Folk Film Festiwal
Magdalena Piekorz – polska reżyserka i scenarzystka filmowa i teatralna, doktor sztuki filmowej. Ukończyła reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego. Zajmowała się głównie realizacją filmów dokumentalnych, nagradzanych później na różnych festiwalach. Wyreżyserowała też 25-odcinkową telenowelę dokumentalną Chicago. W 2004 powstał jej debiut fabularny – Pręgi – oparty na prozie Wojciecha Kuczoka. Film zdobył główną nagrodę Złote Lwy na 29. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, był też polskim kandydatem do Oscara w 2005.
Od września 2018 roku do 2021 była dyrektorem artystycznym Teatru im. Adama Mickiewicza w Częstochowie. Laureatka pierwszej edycji Ogólnopolskiego Plebiscytu Musicalowych Premier Sezonu w kategorii reżyseria za musical Tootsie w Teatrze Rozrywki w Chorzowie.
Cieszę się, że mogę uczestniczyć w wydarzeniu tak wyjątkowym, jak Folk Film Festiwal. Wszystko to było dla mnie zupełnie nowym, pozytywnym doświadczeniem. Poczułam powiew świeżości, kreatywności i pomysłowości, z jaką wielu reżyserów przygotowywało swoje jednominutówki.
Magdalena Piekorz
KOKOFY 2023 – 10. Folk Film Festiwal
Jan Jakub Kolski – polski reżyser, scenarzysta, operator i producent, autor filmów dokumentalnych, fabularnych, sztuk teatralnych, książek i piosenek. Sławę zdobył jako realizator utrzymanych w estetyce realizmu magicznego filmów o jego rodzinnej wsi Popielawy (m.in. Pogrzeb kartofla, Jańcio Wodnik). Był też adaptatorem dzieł literackich (Daleko od okna według Hanny Krall, Pornografia według Witolda Gombrowicza, Wenecja na podstawie opowiadań Włodzimierza Odojewskiego). Laureat licznych wyróżnień, w tym Nagrody Specjalnej Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (1994) za Jańcia Wodnika, Paszportu „Polityki” (1994), Złotych Lwów i Orła dla najlepszego filmu polskiego (1998 i 1999) za Historię kina w Popielawach.
Minuta to, paradoksalnie, dużo. W minutę wszystko może się zdarzyć, w tym czasie niekiedy doświadczamy rzeczy wielkich lub strasznych. Gdybym dostał zadanie realizacji filmu jednominutowego, muszę przyznać, miałbym kłopot ze znalezieniem tematu. Nie stawiałem sobie dotąd takiego zadania. Ale myślę, że byłby to film o moich najbliższych przyjaciołach: psach, ptakach, kotach i drzewach.
Jan Jakub Kolski
KOKOFY 2024 – 11. Folk Film Festiwal
Maciej Pieprzyca – polski reżyser filmowo-telewizyjny, scenarzysta, dziennikarz dokumentalny, znany z takich filmów, jak Chce się żyć i Jestem mordercą. Pieprzyca rozpoczął swą karierę filmową od nagradzanej na studenckich festiwalach etiudy Inna (1990).
Podczas 44. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni premierę miał jego film „Ikar. Legenda Mietka Kosza”, opowiadający o tragicznie zmarłym w wieku 29 lat pianiście. Obraz został podczas 44. FPFF obsypany nagrodami – z Gdyni wyjechał z siedmioma statuetkami, w tym Srebrnymi Lwami, nagrodą za najlepszą główną rolę męską dla Dawida Ogrodnika i najlepszą muzykę dla Leszka Możdżera. Złoty Klakier – nagroda Radia Gdańsk dla najdłużej oklaskiwanego filmu – również powędrował do „Ikara”.
Wyreżyserował serial „Ołowiane dzieci”, udostępniony 11 lutego 2026 na platformie Netflix, według scenariusza Jakuba Korolczuka, zainspirowanego reportażem Michała Jędryki.
KOKOFY 2025 – 12. Folk Film Festival
Dorota Kędzierzawska – reżyserka, scenarzystka i montażystka. Znana z filmów podejmujących tematy wykluczenia społecznego, takich jak Wrony (1994), Nic (1998), Jestem (2005) oraz Pora umierać (2007) oraz Jutro będzie lepiej (2011). Ważną rolę w jej fabułach odgrywają dzieci, nierzadko dojrzalsze emocjonalnie niż ekranowi dorośli. Twórczość Kędzierzawskiej była interpretowana pod względem inspiracji kinem radzieckim, impresjonizmem i symbolizmem malarskim, slow cinema.
Jej filmy były wielokrotnie nagradzane nie tylko w Polsce, ale i na czołowych międzynarodowych festiwalach filmowych: w Cannes (Wrony), w Berlinie (Jestem, Jutro będzie lepiej), w San Francisco (Pora umierać). Kędzierzawska jest też laureatką dwóch nagród FIPRESCI: za film telewizyjny Koniec świata (w 1989) oraz za poświęcony tematyce aborcyjnej film fabularny Nic (w 1999). Kędzierzawska bywa nazywana jedną z czołowych reżyserek kina polskiego.